Dość nagła cisza
22 listopada 2008
Nieśmiało przyszła zima
19 listopada 2008
Od wieczora słyszę same na nią skargi i narzekania. Ja, jak zawsze, zachowuję zdanie odrębne: lubię nawet te mokre i topniejące pierwsze płatki śniegu, co zazwyczaj pojawiają się o zmierzchu, wirują w świetle lamp ulicznych. Taka obietnica czegoś, co miło sobie wyobrazić, nawet jeśli miałoby nie nadejść.
Jak to wiele razy, wielu ludziom mówiłem: piękna pora dnia i pora roku, gdy coś się skończyło, a nowe jeszcze się nie zaczyna...
Bardzo spóźniony obchodzę 11 Listopada
17 listopada 2008
OK, od razu przyznaję, że to ściema. Ujęcie naprawdę uchwyciłem w podróży z B. do P., i naprawdę miało to miejsce w 11 Listopada, ale ubiegłego roku. Mimo to jest mi jakoś bliższe niż cokolwiek z tegorocznego Święta Niepodległości. Prywatnie oczywiście jestem z niego bardzo zadowolony - miły obiad, wyjście na miasto etc.
Jednak obchody w Poznaniu są jakoś wynaturzone, przez uparte wmawianie sobie i światu, że Poznań 11 XI nie obchodzi żadnej tam rocznicy czegoś co Piłsudski ogłosił w Warszawie, a tylko świętuje imieniny swojej głównej ulicy.
Żenującego w swej formie ''zaklepywania'' wyłączności Poznania na rogale i całą marcińską tradycję nie chcę komentować. Nieopisanego chaosu w centrum miasta przy okazji marcińskiego festynu nie da się zaś skomentować inaczej niż: ''pogoda zaskoczyła organizatorów''. Było po prostu za ładnie jak na połowę listopada. Na festyn zjechało ''całe miasto'' i w pamięci zostanie mi z tego dnia głównie seria prób, by się autem wbić do śródmieścia rozmaitymi drogami dojazdowymi.
Tymczasem ta chałupinka pod biało-czerwoną jakoś krzepi mnie. A stoi sobie opodal wsi Szkocja, niedaleko Rynarzewa.
Read more...
Jednak obchody w Poznaniu są jakoś wynaturzone, przez uparte wmawianie sobie i światu, że Poznań 11 XI nie obchodzi żadnej tam rocznicy czegoś co Piłsudski ogłosił w Warszawie, a tylko świętuje imieniny swojej głównej ulicy.
Żenującego w swej formie ''zaklepywania'' wyłączności Poznania na rogale i całą marcińską tradycję nie chcę komentować. Nieopisanego chaosu w centrum miasta przy okazji marcińskiego festynu nie da się zaś skomentować inaczej niż: ''pogoda zaskoczyła organizatorów''. Było po prostu za ładnie jak na połowę listopada. Na festyn zjechało ''całe miasto'' i w pamięci zostanie mi z tego dnia głównie seria prób, by się autem wbić do śródmieścia rozmaitymi drogami dojazdowymi.
Tymczasem ta chałupinka pod biało-czerwoną jakoś krzepi mnie. A stoi sobie opodal wsi Szkocja, niedaleko Rynarzewa.
Read more...
Przysłowiowy ''czwartek - trzynastego''
14 listopada 2008
[Filemon już się bawi z myszkami w krainie wiecznego hasania]
Kilkorgu miłym, serdecznym znajomym napisałem na gorąco, że zatrzymywać Filemona dłużej byłoby już aktem samolubnym... W tych paru słowach mieści się wiele niewypowiadalnego. I nocna jazda, i mróz w sercu, i niewiara, że naprawdę słyszymy sugestię: ''najhumanitarniej będzie uśpić'', i wiele innych emocji.
Z troską patrzę na Bonifacego. Kim jest Bonifacy bez Filemona? Czy to sobie można w ogóle wyobrazić? Zaglądając w rozmaite kąty niucha sobie tak, po prostu, czy coraz bardziej zdezorientowany szuka Filemona? Czy wyciąga łepek w stronę górnej półki nad grzejnikiem, bo kusi go bijące stamtąd ciepło, czy dlatego, że zwykle tam najłatwiej było spotkać Filemona?
Filemon bardzo zmienił moje życie, życie całego domu. Więc życie Bonifacego też. Jakoś do dziś mam rodzaj wyrzutów sumienia, że Bonifacemu tak nieoczekiwanie zaaplikowaliśmy ''konkurenta'' - do michy, do miziania, do zabaw miotełką i do zajmowania najprzytulniejszych poduch. Bonifacy - że tak to ujmę - ''zbonifaciał'' dość szybko i wcześnie jak na swój wiek.
Właśnie tak, jakby ''filemon'' i ''bonifacy'' były dwoma nieuniknionymi stanami ducha każdej pary kotów, dwoma nierozłącznymi biegunami tej futrzanej, rozbrykanej kuli, która regularnie dwa razy na dobę staczała namiętne, kwadransowe walki wrestlingowe.
Ta notka skręca niebezpiecznie w grafomańskie wyznania. Pewnie dlatego, że niezwykły, zabawny Filemon, namiętnie gadający do ludzi, chodzący za ludźmi przy nodze i żarliwie ''polujący'' na człowieka uwagę, należał do tych zwierzaków, o których zdolni ludzie pisują potem ciepłe książki. Na pewno nie należały mu się te ostatnie godziny cierpienia. Wierzę, że teraz w zamian za nie czekają go niekończące się dni kociej błogości.
Kiedyś będzie je znów dzielił z Bonifacym, za którym zawsze tak mocno tęsknił, gdy ten mu zginął na chwilę z pola widzenia.
PS.
Imiona bohaterów notki zostały zmienione
Kilkorgu miłym, serdecznym znajomym napisałem na gorąco, że zatrzymywać Filemona dłużej byłoby już aktem samolubnym... W tych paru słowach mieści się wiele niewypowiadalnego. I nocna jazda, i mróz w sercu, i niewiara, że naprawdę słyszymy sugestię: ''najhumanitarniej będzie uśpić'', i wiele innych emocji.
Z troską patrzę na Bonifacego. Kim jest Bonifacy bez Filemona? Czy to sobie można w ogóle wyobrazić? Zaglądając w rozmaite kąty niucha sobie tak, po prostu, czy coraz bardziej zdezorientowany szuka Filemona? Czy wyciąga łepek w stronę górnej półki nad grzejnikiem, bo kusi go bijące stamtąd ciepło, czy dlatego, że zwykle tam najłatwiej było spotkać Filemona?
Filemon bardzo zmienił moje życie, życie całego domu. Więc życie Bonifacego też. Jakoś do dziś mam rodzaj wyrzutów sumienia, że Bonifacemu tak nieoczekiwanie zaaplikowaliśmy ''konkurenta'' - do michy, do miziania, do zabaw miotełką i do zajmowania najprzytulniejszych poduch. Bonifacy - że tak to ujmę - ''zbonifaciał'' dość szybko i wcześnie jak na swój wiek.
Właśnie tak, jakby ''filemon'' i ''bonifacy'' były dwoma nieuniknionymi stanami ducha każdej pary kotów, dwoma nierozłącznymi biegunami tej futrzanej, rozbrykanej kuli, która regularnie dwa razy na dobę staczała namiętne, kwadransowe walki wrestlingowe.
Ta notka skręca niebezpiecznie w grafomańskie wyznania. Pewnie dlatego, że niezwykły, zabawny Filemon, namiętnie gadający do ludzi, chodzący za ludźmi przy nodze i żarliwie ''polujący'' na człowieka uwagę, należał do tych zwierzaków, o których zdolni ludzie pisują potem ciepłe książki. Na pewno nie należały mu się te ostatnie godziny cierpienia. Wierzę, że teraz w zamian za nie czekają go niekończące się dni kociej błogości.
Kiedyś będzie je znów dzielił z Bonifacym, za którym zawsze tak mocno tęsknił, gdy ten mu zginął na chwilę z pola widzenia.
PS.
Imiona bohaterów notki zostały zmienione
Read more...
Subskrybuj:
Posty (Atom)